Adiviña o nome de Bermúdez; está no medio de todo o edificio pero non está aliñada coa ponte nova que lle dá acceso.

Ditas edificacións sufriron modificacións importantes en torno a 1845 nos muíños da dereita da porta, establecendo neles sete pedras francesas de pedernal de la Ferté, das que aínda quedan dúas (pedras das chispas) cerrando uns dos muíños, probablemente para facer sitio ó limpador.

Tamén se agregou unha casa para o servicio do muíño, que parece ser o último muíño da dereita. Levantouse tamén o piso alto desta parte dereita e cambiáronse as vigas.

A parte esquerda non ten piso alto; os muíños deste lado chámanselles “comúns” mentres que os outros denomínanse “franceses”. A palabra “común” parece significar que tiñan as rodas de granito, ó estilo do país, e no pedernal como as francesas.

O grao de trigo que se moía para os fariñeiros de A Coruña facíase nos muíños franceses, polo cal se pode deducir que a chamada mestura e o grao da comarca, se moían nos outros muíños comúns que estaban á esquerda.

Bastante arriba do río Lambre unha profunda canle traía as augas da parte alta do terreo, por detrás dos edificios con un desnivel sobre o nivel do chan de máis de metro e medio ó que se engadía outro metro máis se contamos cos niveis nos que ían postos os rodeznos ou rodas horizontais motrices dos muíños; así a presión da auga era a correspondente a unha altura de 2,50 metros aproximadamente o que proporcionaba a forza motriz suficiente.

Esta canle tiña un aliviadoiro que hoxe se conserva co fin de evita-lo exceso de auga na presa, xa que esta presión podía tira-la parede do muíño.

Unha comporta grande de 2 ou 2,5 metros cadrados de superficie permitía a entrada de auga desde a canle de alimentación ata o embalse da presa, alargándose por toda a lonxitude do edificio.

Pasando a porta de entrada dos muíños, á dereita e esquerda, atopábanse dúas portas que comunicaban con dúas grandes salas de molturación e na parte traseira desta estancia había unha escaleira cunha porta que comunicaba ca presa e cun muro que a dividía do camiño que leva a San Pantaleón.

Neste muro atopábase outra comporta algo menor que daba paso á auga que movía os muíños da dereita ou franceses.

Nas ruínas consérvanse colocadas aínda no seu sitio dúas moas francesas das sete que antigamente había; no aro interior, no chamado ollo da moa, levan unha inscrición: “Societé Meuliere. La Ferté-sous-Jouarre”; son as famosas pedras do muíño francesas.

Os avances dos mecanismos deron maior rapidez ás moas refrixerando as fariñas e á criba do grao de forma automática o que permitiu a simplificación do traballo manual e o aumento na producción de fariña.