Igrexa de San Salvador de Velouzás   Igrexa de San Xoan de Vilamourel            
  Igrexa de San Xoán de Paderne       Igrexa de San Pantaleón das Viñas        
Igrexa de San Andrés de Obre Igrexa de Santiago de Adragonte Igrexa de Santo Estevo de Quintas  
IGREXAS::Igrexa de Santa María de Souto<<volver  

 

Igrexa de estilo barroco do século XII de orixe románica situada no lugar de Souto, parroquia de Santa María de Souto. A Igrexa está situada nunha área rural ó pé dunha ladeira.

O edificio posúe unha planta rectangular cunha soa nave e dúas pequenas capelas laterais de diferentes proporcións. No muro setentrional, na parte correspondente ó presbiterio, engadíuselle un corpo cuadrangular que funciona como sancristía. Os muros son de carga e a cuberta é a dúas augas con cubrición de tella curva. De tempo máis recente ó da súa edificación son unha porta lateral e unha pequena ventá inspirada no románico de dous ocos e acubillada por un arco de medio punto. O exterior presenta a sobriedade característica destes templos rurais nos que a función prevalece por riba das consideracións puramente estéticas ocupando a simplicidade e un velado xogo de simetrías o lugar principal. A todo isto hai que engadi-lo xogo volumétrico que propicia a relevancia que os distintos corpos teñen ó exterior.


 

Os seus muros parecen revocados e branqueados, con excepción de esquinais e recercado de ocos, así como a fachada principal, que mostra cantería vista. Esta última concentra a escasa ornamentación do edificio, situándose nun imaxinario eixe vertical que pasa polo vértice da cornixa á porta de entrada, rectangular e aliñada. O campanario resólvese nunca espadana formada por dous corpos, posuíndo o primeiro deles tres machóns que dan lugar ós dous ocos onde se atopan as campás, mentres que o segundo presenta un pequeno oco circular central e unha cornixa semicircular, lixeiramente rebaixada, rematada en pináculos.

A pesar de ter unha base estructural románica, Santa María de Souto case non conserva restos do século XII debido á transformación completa que sufriu no ano 1813, de aí que a datación do edificio tan só sexa posible a través do arco triunfal de acceso ó ábside; dito arco, lixeiramente apuntado, está apoiado sobre dúas semicolumnas apegadas de fuste monolítico, groso ábaco e bases dóricas talladas. Os seus capiteis son os únicos elementos que posúen certo interese; o da dereita ten gravadas follas de ruda talla, mentres que no da esquerda se presenta un baixorrelevo dun xabaril.